Lieke over haar gevecht met anorexia: 'Dat afvallen gaf mij controle'

Lieke over haar gevecht met anorexia: 'Dat afvallen gaf mij controle'

'Het begon allemaal heel onschuldig: toen ik 12 jaar was besloot ik wat meer op mijn lijf te letten; ik at geen snoepjes meer; geen koekjes of ijsjes. Ik merkte dat dat best goed werkte. Eigenlijk had ik het nauwelijks in de gaten maar zo is de eetstoornis anorexia nervosa er ingeslopen.'

Ervaringsverhaal Anorexia 870 X 380

'Ik werd begeleid door een kinderarts, een diëtist en een psycholoog van Karakter. Ik moest bedrust houden en een aangepast dieet volgen. Wat ik heel erg vond was dat ik niet meer verder kon met mijn opleiding. Ook mocht ik niet meer sporten. En dat zijn de nu juist de dingen waar ik veel plezier aan heb.

Inzicht
In het begin heb ik de diëtist ook wel geprobeerd te manipuleren. Ik smokkelde met het dieet en at minder dan afgesproken. Met de psycholoog had ik wekelijks gesprekken. Dat vond ik erg fijn. Die gesprekken hebben mij geholpen om inzicht te krijgen in de reden van mijn eetstoornis: ik ben namelijk van mezelf verlegen en onzeker. Daardoor ben ik ook een perfectionist. Dat afvallen gaf mij controle en daarmee een gevoel van veiligheid.

Oefenen met mijn angsten
Er kwam ook een gezinsbehandelaar thuis. Die hield gesprekken met mij en mijn ouders. In het begin was dat wel lastig. Mijn ouders waren gefrustreerd over mijn gedrag en zelf had ik geen zin om mee te werken. Maar langzaamaan is dat steeds beter gegaan. Wat ik fijn vond is dat ik opdrachten kreeg van de gezinsbehandelaar om met mijn angsten te oefenen. Ik vond het bijvoorbeeld eng om met het openbaar vervoer te reizen. Dan gaf ze mij de opdracht om met de trein naar Zwolle te gaan en kon ik ondertussen telefonisch contact met haar houden. Die oefeningen hielpen mij goed; ik kreeg er meer zelfvertrouwen door. Nu ga ik ook regelmatig met de bus naar mijn opleiding.

Verder heb ik aan de eetstoornissengroep deelgenomen. Dat was ook fijn. Je ontmoet andere meiden die begrijpen hoe het is om aan anorexia te lijden. Soms zijn daar ook triggers waardoor je competitief wordt onderling. Maar vaak vond ik het ook heel motiverend.

Het blijft een gevecht
Het gaat nu steeds beter met mij. Ik werk er met mijn therapeut aan om een gezond eetpatroon te krijgen. Zij ondersteunt mij daar heel fijn in. We formuleren samen doelen waaraan ik mij moet houden. Als mij dat lukt, mag ik nadenken over een beloning. Bijvoorbeeld samen met mijn therapeut ergens wat drinken. Zo hebben de doelen ook een positieve lading. Mij helpt het heel erg om te weten waar ik het allemaal voor doe.

Maar het is ook lastig en ik heb ook nog wel angst voor de toekomst. Die eetstoornis trekt soms nog aan mij en het blijft een gevecht. Maar ik ben ook hard aan het werk met fijne therapeuten.

Kleuters
Ik heb inmiddels ook mijn opleiding tot onderwijsassistent weer opgepakt. Ik geniet enorm van het werken met kleuters. Ik hoor ook van iedereen dat ik ervoor in de wieg ben gelegd. Dat is dus superleuk. Ik loop nu stage op een basisschool en vind dat heel fijn om te doen. Nu weet ik waar ik het allemaal voor doe. Ik wil genieten van het werken met kinderen en daar plezier uithalen.

Wat ik wel jammer vind is dat ik mijn behandeling bij Karakter moet gaan afsluiten vanwege mijn leeftijd. Ik ben nu 18 jaar. Ik ben goed geholpen door Karakter en voel me er vertrouwd. Dat vind ik wel lastig om los te laten. Ik zal mijn behandeling vervolgen bij Human Concern.

Mijn advies: sta ervoor open
Ik zou meiden die ook te maken hebben met een eetstoornis willen zeggen: In behandeling gaan is  moeilijk. Dat begrijp ik. Ik heb dat zelf ook erg moeilijk gevonden. Maar sta er in ieder geval voor open en ga er ook open in. Bespreek met je behandelaar wat je wel en wat je niet wilt en jou het beste helpt bij het gevecht met je eetstoornis. Samen kom je dan vast tot een goed plan.

 

 

 

Terug naar boven