Verhaal van Kevin

Verhaal van Kevin

De problemen met Kevin werden steeds erger. Thuis was de situatie onhoudbaar. We stonden voor de keuze. Ofwel Kevin helemaal uit huis laten plaatsen ofwel goed laten onderzoeken om te bekijken wat er nu echt met hem aan de hand was. We kozen voor dat laatste en Kevin werd door onze huisarts aangemeld bij Karakter.

Jongeren2

Kevin is inmiddels twaalf jaar. We hebben al een hele weg met hem afgelegd. De eerste vier jaar van zijn leven gingen nog redelijk goed. De problemen begonnen echt toen hij naar de basisschool ging. Daar zaten de leerkrachten soms met de handen in het haar. Kevin was brutaal, toonde clownesk gedrag, luisterde niet en ging onder de tafel zitten als de docent op hem mopperde. Zelf dachten wij dat zijn opstandige gedrag vooral te maken had met een onrustige periode thuis. We zaten middenin een verbouwing van ons huis en woonden daarom tijdelijk bij zijn oma en opa in. Oma werd plotseling ernstig ziek en overleed. Al met al een moeilijke tijd. Toen de problemen met Kevin steeds ernstiger werden, hebben we hem aangemeld voor onderzoek. We kwamen voor onderzoek in het ziekenhuis terecht. Daar werd na twee gesprekken vastgesteld dat hij de stoornis van Asperger had. We kregen medicijnen voor hem mee en moesten het daar dan maar mee doen. Dat gaf ons het gevoel dat we het zelf maar verder moesten uitzoeken. Maar de problemen werden niet minder. Toen hebben we het nog geprobeerd met psycho-educatie en Theory of Mind. Dat hielp een beetje maar niet voldoende.’

'Kevin werd overgeplaatst naar het speciaal onderwijs. Op zich een goede keuze want op school ging het duidelijk beter met hem. Alleen die taxi was een ramp: iedere dag 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Bij elkaar zat Kevin dus 3 uur in de taxi. Hij ging daar vreselijk tegenop zien en begon zich thuis ook steeds moeilijker te gedragen. Hij wilde ‘s ochtends niet meer eten en deed moeilijk over zijn kleding. Zo wilde hij bij koud weer geen winterkleding aantrekken of wilde alleen maar kleding aan van een bepaalde kleur. Kevin begon zich eigenlijk overal tegen te verzetten. Zonder dat wij dat als ouders in de gaten hadden, gingen we daar ook steeds meer in mee. Je wilt toch dat je kind met een gevulde maag op pad gaat. We gingen steeds meer toegeven en ons in allerlei bochten wringen. Uiteindelijk liepen we hier helemaal in vast. Het werd het onhoudbaar met Kevin thuis. We stonden voor de keuze. Ofwel Kevin helemaal uit huis laten plaatsen ofwel goed laten onderzoeken om te bekijken wat er nu echt met hem aan de hand was. We kozen voor dat laatste en Kevin werd door onze huisarts aangemeld bij Karakter. Daar is toen voorgesteld om hem gedurende een aantal maanden op te nemen op de kliniek. Zo konden de behandelaars hem goed leren kennen en zijn problemen in kaart brengen. Dat gaf ons meteen de mogelijkheid om als gezin even op adem te komen. Het was het moeilijkste besluit dat wij als ouders hebben moeten nemen. Je wilt je kind toch het liefst bij je houden. Maar achteraf gezien was die opname ook het beste besluit, want het was het begin van weer een lijn omhoog.’

‘Bij Karakter voelde het meteen als een warm bad. We werden goed bij de behandeling betrokken en konden meepraten en meedenken over wat het beste was voor Kevin. Samen met de behandelaars voelden we ons als één team. Op de groep werden de problemen die wij met Kevin thuis hadden snel zichtbaar. De diagnose klassiek autisme werd gesteld. Door deze diagnose werd veel van zijn gedrag ook verklaarbaar. De behandelaars zijn met Kevin aan de slag gegaan. Gekeken werd niet alleen naar zijn moeilijkheden maar ook naar wat zijn sterke punten zijn. Door de behandeling werd het probleemgedrag van Kevin minder. Hij begon beter in zijn vel te zitten, dat merkten wij goed als we bij het op bezoek kwamen. De behandelaars waren echt bij ons en ons gezin betrokken. Wat waren we blij met dit geweldige team mensen. Ze kregen het met Kevin flink voor hun kiezen maar hadden een lange adem. De aanpak die bij een ‘gewoon’ kind werkt, werkt vaak niet bij Kevin. Hij heeft een nog veel duidelijker structuur nodig. Voor onze zoon hebben wij als ouders andere vaardigheden nodig en die leerden we ook. Tot onze vreugde en soms ook onze verbazing bleken de adviezen die de behandelaars gaven vaak heel goed te werken.

‘Uiteindelijk is Kevin zes maanden opgenomen geweest. Gedurende die tijd ging het steeds beter met hem en met ons. Kevin is in de laatste periode steeds vaker thuis gaan wennen. Ook is er IPG (intensieve psychiatrische gezinsbehandeling) gekomen. Je moet je als ouder daar ook voor willen openstellen want er komt een behandelaar over de vloer. We kregen gelukkig een hele fijne IPG-er die ons advies gaf en ons hielp bij de situaties waar we thuis nog met Kevin tegenaan liepen. Dat maakt dat je als ouder succeservaringen krijgt zodat je weer meer zelfvertrouwen als ouder krijgt.’

‘Kevin staat nu aan het begin van een nieuwe fase in zijn leven: de puberteit. Wij hebben er alle vertrouwen in dat we die samen goed doorkomen.’

Terug naar boven