Het verhaal van Ruben

Het verhaal van Ruben

‘Onze zoon was altijd al een stuiterbal. Hij begon niet te lopen maar ging meteen rennen. Het was een druk jongetje en de afgelopen jaren kwamen er steeds meer problemen.

Ruben 525546547 F06 2

Op de basisschool kreeg hij snel conflicten en die mondden soms ook uit in vechtpartijtjes want hij liet zich erg snel uit de tent lokken. Tegelijkertijd zocht hij zelf ook de meest drukke jongetjes als vriendje uit. De leerkracht vertelde dat hij moeilijk was aan te sturen in de groep. Maar ook thuis was hij enorm druk. Vaak stond hij al boos op, met twee ‘hoorntjes’ op zijn hoofd. Wij als ouders merkten dat we het steeds minder goed trokken.

Gemeente wees ons de weg 
We hebben hulp gezocht maar er zijn zoveel hulpinstanties en als leek weet je niet waar je die hulp het beste kunt vinden. De gemeente heeft ons de weg in dit woud van hulpverleners gewezen. Zo kwamen we uit bij Karakter. Fijn dat we daar ook supersnel terecht konden.

Ruben is er onderzocht en er is ook een IQ-test afgenomen. Uit dit onderzoek kwam dat Ruben ADHD heeft en verstandelijk op het grensgebied van licht verstandelijk beperkt (LVB) zit.

Huiverig voor medicatie
We hebben ouderbegeleiding gekregen en een aantal gesprekken gehad met de kinderpsychiater en de gz-psycholoog. Dat waren fijne verhelderende gesprekken. Zo kregen we inzicht in de problematiek van Ruben. Ook hebben we een e-healthprogramma over LVB gevolgd. Toen de kinderpsychiater voorstelde om Ruben medicatie te geven voor zijn ADHD problemen waren we daar best huiverig voor. Maar ik zag ook dat al zijn leeftijdsgenootjes al zelfstandig naar school konden fietsen. Ruben niet, die lette niet op in het verkeer en stormde alle kanten op. Levensgevaarlijk. Ik dacht: dit kan zo niet langer doorgaan. Er moet meer gebeuren. We zijn daarom toch begonnen met de medicatie –de laagst mogelijke dosering- met in ons achterhoofd dat we altijd konden stoppen.

Maar toen gebeurde het wonderbaarlijke: vanaf dag één dat Ruben de medicatie innam, zagen we een enorme verbetering in zijn gedrag. Ruben vond het zelf ook superspannend en ging ’s ochtends nog stuiterend op weg naar school. Het was eigenlijk nog erger dan anders. Maar toen we hem ‘s middags weer ophaalden, zei zijn meester: “Ruben heeft blaren op zijn hersens, zo superhard en geconcentreerd heeft hij vandaag gewerkt.” Het was ongelooflijk. Je verwacht niets. Maar zo’n resultaat?

Mam, ik heb nu niet meer zoveel nachtmerries
Thuis merkten we het ook meteen. Ruben is veel rustiger en geconcentreerder. Hij is nu zelfs in staat om op de bank een boekje te lezen. Hij zit veel lekkerder in zijn vel, krijgt geen ruzies meer met klasgenoten. Hij vraagt nu bijvoorbeeld de meester om hulp als andere kinderen hem uitlokken, in plaats van er meteen zelf op af sprinten. Hij zoekt nu ook andere vriendjes uit. In zijn hoofd is rust gekomen. Hij zegt zelf ook dat hij veel fijner slaapt: “Mam, ik heb niet meer zoveel nachtmerries.” Superfijn voor hem en ook voor ons. We zijn echt heel blij met deze ontwikkeling. Ik weet dat veel ouders net als wij huiverig staan tegenover medicatie. Maar we zien nu ook dat zonder die medicatie zijn ontwikkeling geblokkeerd was gebleven. We zullen daarom de IQ test in de toekomst herhalen. Nu het zo enorm veel beter met Ruben gaat, kan die weleens heel anders uitpakken.'

 

Terug naar boven