“Somberheid en angst beheersten mijn leven eigenlijk volledig. Ik had al wel jarenlang therapie gevolgd bij verschillende zorgverleners en soms ging het wat beter, maar vaak ook weer slechter. Op het laatst ging ik niet meer naar school. Ik was echt heel ongelukkig, zag niemand meer, alles was te veel. Ik vond alle dingen die buiten de deur plaats hadden eng. Op een gegeven moment ben ik zelf op internet gaan zoeken naar behandeling. Al googelend kwam ik behandeling bij de IK-groep tegen. Die sprak me aan omdat het zo’n intensieve behandeling is waar ik meerdere dagdelen per week aan mijn problemen zou kunnen werken. Ik zag het als mijn laatste redmiddel.

Had me bijna weer afgemeld
Via mijn vorige behandelaar ben ik aangemeld. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ook meerdere keren op het punt heb gestaan om mijzelf weer af te melden. Want om met de behandeling te starten vond ik ook doodeng. Ik moest immers daarvoor het huis uit en met de trein naar de locatie van Karakter komen. Maar ik wist dat ik dit ook echt moest doen. Gelukkig voelde het meteen goed toen ik eenmaal bij het intakegesprek zat. Ik wist: deze mensen begrijpen mij.

Voordat ik instroomde in de behandeling, heb ik nog een aantal kennismakingsgesprekken gehad met therapeuten. Ook heb ik de plek waar de therapie wordt gegeven, kunnen bekijken. Dat nam meteen wat drempels weg. Eerlijk gezegd was toen het engste er ook wel vanaf.

Andere jongeren
Het grote verschil met de behandelingen die ik eerder heb doorlopen, is de intensiviteit en de regelmaat, het feit dat je andere jongeren met dezelfde problemen ontmoet, maar ook de verbinding tussen de verschillende modules. Je komt vanuit verschillende invalshoeken steeds weer dezelfde thema’s tegen. Die herhaling zet je aan het denken over hoe je met de dingen omgaat. Je ziet ze telkens vanuit een ander perspectief. Ook door hetgeen andere jongeren met dezelfde klachten delen in de groep. Soms is dat confronterend, maar het is ook helpend.

Wat mij misschien nog het meest heeft geholpen was dat ik over mijn trauma’s heb leren praten in de IK-groep. Dat was een veilige omgeving en ik ervoer dat ik het erover kon hebben zonder dat ik instortte. Er werd veel rekening met je gehouden als je over de moeilijke dingen in gesprek ging. Wat mij trouwens ook enorm hielp was dat ik gedwongen werd om weer een leefritme aan te nemen: op tijd opstaan, ontbijten, in de trein, op tijd naar bed, enzovoort. Ik was weer onder de mensen. Veel van mijn angsten verdwenen daardoor redelijk snel.

Mijn gewone leven weer oppakken
Na ongeveer vier maanden (twee maanden voor de einddatum) merkte ik dat ik minder de behoefte had om deel te nemen aan de groep. Er kwamen andere dingen voor in de plaats. Juist omdat het veel beter met me ging. Ik kon mijn gewone leven geleidelijk weer oppakken. De dingen die ik heb geleerd in de IK-groep kan ik ook toepassen in mijn dagelijks leven. Zoals kleine aandachtsoefeningen als ik in spannende situaties kom. Wel merk ik dat er nog werk aan de winkel is. Ik zal daarom zeker in de nabije toekomst nog wel therapie kunnen gebruiken. Maar voor nu gaat het goed."

NB Het meisje op de foto is niet Loes.