"Mijn leven stond er 6 jaar geleden echt anders voor," vertelt Zoë. "Ik had last van stemmingswisselingen, verlatingsangst en ik voelde me leeg en somber. Die somberheid is deels aanleg maar er waren ook andere factoren: zo werd ik op school gepest. Gelukkig kon ik goed praten met een van mijn docenten. Die vond dat ik hulp moest zoeken. Eerst stond ik daar wel huiverig tegenover maar uiteindelijk heb ik de stap genomen."

Ik dacht: ik ben niet de enige
"Ik ben gestart bij een psycholoog, maar die hulp werkte toch niet voldoende voor mij. Vervolgens ben ik bij Karakter gekomen. Daar kwam na onderzoek uit dat ik kenmerken had van een Borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik ben toen aan de slag gegaan met dialectische gedragstherapie. Een hele intensieve behandeling. Onderdelen zijn groepstherapie, individuele therapie en eens in de maand ook nog een gesprek samen met mijn ouders (systeemtherapie). Vooral die groepstherapie heeft mij enorm geholpen. Daar kwam ik voor het eerst andere jongeren tegen met dezelfde soort problemen. Ik dacht: ik ben niet de enige. Ik kreeg ook begrip bij Karakter en dat was erg fijn. Tijdens de behandeling heb ik handvatten gekregen over hoe om te gaan met mijn emoties. Hoe ik ze leer herkennen.

Na een paar maanden ben ik ook begonnen met schematherapie. Ik leer om minder veeleisend naar mijzelf toe te zijn. Nu kijk ik naar waar ik goed in ben en wat ik voor mijzelf zou willen.

Met ups en downs
Het gaat echt beter met mij. Ik kan beter met mijn emoties omgaan en ik heb ook beter leren accepteren dat het leven niet altijd leuk is, het gaat met ups en downs. Dat geldt voor iedereen.

Ik heb weer doelen voor de toekomst. In september hoop ik te starten met de opleiding voor psychomotore therapeut. Ik hoop daarmee ook anderen te helpen die met soortgelijke problemen te maken hebben. Dat lijkt mij mooi.

Tegen jongeren die hulp zoeken wil ik zeggen: je moet er echt voor willen gaan. Behandeling is soms best een zwaar traject want je moet de confrontatie met jezelf durven aangaan. Maar een ander kan het niet voor jou doen. Het is de moeite waard. Het levert je veel op.

Soms ga ik nog weleens op bezoek bij een oud-groepsgenootje die ook therapie bij Karakter heeft gedaan. Dan zeggen we tegen elkaar: Kijk waar we nu staan, dat hadden we 5 jaar geleden nooit durven denken. Toen zagen we geen toekomst. Maar nu hebben we werk, een opleiding, weer plezier in ons leven. Er is hoop!”

Vanwege de privacy van onze patiënten is de naam Zoë gefingeerd.
Het meisje op de foto is niet Zoë