21-jarige Laura Hospes documenteerde haar opname met zelfportretten

21-jarige Laura Hospes documenteerde haar opname met zelfportretten

Soms komt uit iets wat heel moeilijk is, ook iets moois. De 21-jarige Laura Hospes haalde de afgelopen maanden de mondiale pers met haar fotoserie UCP-UMCG. Laura studeert aan de fotoacademie in Amsterdam. Die studie moest ze noodgedwongen onderbreken toen ze werd opgenomen op de crisisafdeling van het UMCG. Laura is open over haar psychische problematiek en hoopt daarmee andere jongeren die hetzelfde doormaken tot steun te zijn.

Laura, waarom koos je ervoor jezelf tijdens je opname met camera vast te leggen?
Ik maak al zelfportretten sinds mijn 16e en tijdens mijn opleiding ben ik me er meer in gaan verdiepen en gaan experimenteren met verschillende technieken. Ik kwam tot de conclusie dat de klassieke, tijdloze portretten meer mijn ding zijn en ik ben verder in die lijn gaan fotograferen. Toen ik na een suïcidepoging op een gesloten psychiatrische afdeling terecht kwam merkte ik dat ik verlangde naar het uiten van mijn emoties. Vóór de opname deed ik dit ook al via zelfportretten, dus waarom zou het tijdens de opname ook niet kunnen?

Laura Hospes UCP UMCG 7Wat wil je met de foto’s vertellen?
In eerste instantie heb ik de foto’s helemaal voor mezelf gemaakt; om mijn eigen emoties te reguleren zodat ik niet zou ontploffen van de spanning. Daarna ben ik de foto’s gaan delen, eerst in kleine kringen met alleen de geheimzinnige letter UCP onder elke foto en later openbaar op Facebook. Het Nederlands Fotomuseum zocht kandidaten die hun project wilden pitchen voor een publiek van 250 man en ik besloot dat dat de stap moest zijn naar de ‘grote, boze’ buitenwereld. Ik werd geselecteerd om de pitch te geven en eindigde op de eerste plaats. Ik kreeg een geldprijs om mijn foto’s te kunnen exposeren en veel publicatie. Mensen reageerden geschokt, vonden de foto’s heftig en ergens vond ik dat heel fijn, want ze moesten maar eens zien hoeveel pijn het doet om ‘opgesloten’ te zitten in een instelling. Ik wilde erkenning voor de moeilijke periode die ik had en kunnen zijn wie ik was, en daar hoorde dit verhaal bij.

Wat voelde je toen je de foto’s maakte? Droeg het bij aan verwerking, verbetering van jouw situatie?
Elke keer als de spanning hoog opliep, begon ik met het maken van foto’s. Ik was afgeleid, zonder mijn emoties te vermijden. Zo kon ik huilen, schreeuwen, gillen, slaan en mijn camera zag het zwijgend toe. Hij praatte niet terug, hij luisterde naar me. Elke keer na zo’n sessie foto’s voelde ik me rustiger en kwam er meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Daarnaast voelde ik me voldaan als ik een sessie had geselecteerd en bewerkt. Ik rondde iets af en dat deed me heel erg goed.

Wat vonden je behandelaren? Werkten ze zonder meer mee met je idee om te fotograferen?
Mijn behandelaren wisten in eerste instantie niet dat ik dit deed. Mijn deur was vrijwel altijd dicht en al helemaal als ik foto’s aan het maken was. Het is zo’n persoonlijk moment dat echt niemand erbij mag zijn, alleen mijn camera en ik. Na een paar weken kreeg ik de mogelijkheid om langs huis te gaan en ben ik de foto’s gaan printen. Deze kleine printjes nam ik mee naar het UCP en daar begon ik te schuiven. Soms liet ik wat foto’s zien aan een verpleegkundige of stagiaire en die konden bijna niet geloven dat alle foto’s in de kamer achter mijn dichte deur waren gemaakt. Ze vonden het mooi, maar bemoeiden zich er verder niet mee. Wel zagen ze dat ik mijn camera heel belangrijk vond en mocht ik deze na een aantal dagen meenemen terwijl ik in de afzonderingsruimte moest verblijven.

Laura Hospes UCP UMCG 2Je foto’s geven een rauw en eenzaam beeld, hoe ging je behandeling verder (buiten de crisisopname?)
Ik ben nog aan het wachten op de deeltijdbehandeling tegen mijn depressie. De opname was puur om de crisissituatie te overleven en om wat duidelijkheid te krijgen wat betreft mijn diagnose. De foto’s zijn inderdaad rauw en eenzaam en dat is ook precies wat ik voelde. Zo primitief, alleen op de wereld. Je zit op een afdeling vol mensen en allemaal leven ze op hun eigen kleine eilandje. Dan voel je je nog veel eenzamer dan wanneer je daadwerkelijk alleen bent. Ik werd er zo wanhopig en gefrustreerd van. Ik kon niet meer goed communiceren, waardoor de artsen mij niet goed begrepen. Hierdoor voelde ik me nog meer afgezonderd van de wereld en werd het zwart om me heen alleen maar dichter en zwarter.

Had je, met de kennis van nu, je crisis kunnen voorkomen/afwenden?
Als ik zo terugkijk op de periode voor de crisisopname bedenk ik me dat het toen redelijk goed met me ging. Als ik iets anders had willen doen, dan was het doorgaan met de hulp die ik aangeboden kreeg in mindere periodes. Veel artsen zien patiënten opknappen en sturen je dan weer naar huis. Ik had toen juist de hulp moeten ontvangen zodat ik niet in het zwarte dal zou afglijden.

Wat wil je andere jongeren die in eenzelfde situatie terecht komen meegeven?
Ik hoop dat andere jongeren zich vooral niet schamen dat ze moeten worden opgenomen. Mensen die op een psychiatrische afdeling terecht komen zijn niet gek, integendeel juist. Vaak zijn patiënten heel intelligent en creatief, maar is hen iets ergs overkomen waar ze mee om moeten leren gaan. Mijn mening is dat mensen die een psychische stoornis, ziekte of andere ongemak hebben meegemaakt ontzettend sterk zijn. Een mentale ziekte hebben is zo ontzettend zwaar en niemand ziet dat. Ik hoop dat ik met mijn fotoserie een beetje de zwaarte van een opname heb kunnen neerzetten. Ik hoop dat jongeren mijn serie zien en denken: ja inderdaad, dat voelde ik en dat was heel naar. Het klopt dus wat ik voelde, ik ben niet gek. En ik hoop dat ze hierdoor geïnspireerd worden hun eigen verhaal ook met hun omgeving te delen, zodat ze meer steun kunnen krijgen in deze moeilijke tijd.

Hoe gaat het nu met je?
De crisissituatie is voorbij. Ik ben nog steeds erg depressief, maar heb mezelf meer onder controle. Ik kan soms wel leuke dingen doen en soms heb ik het nog steeds nodig om foto’s te maken om mijn emoties te reguleren. Het is fijn om op een creatieve manier hiermee om te leren gaan en ik hoop dat mensen dit zelf ook kunnen ondervinden.

Media aandacht voor de foto’s van Laura Hospes
Van de Huffington Post tot de Daily Mail en van Der Spiegel tot Hart van Nederland, allemaal besteedden ze aandacht aan deze bijzondere zelfportretten. Met deze foto’s won Laura bovendien een belangrijke prijs: LensCulture (een organisatie die zich bezig houdt met fotografen en fotografie) benoemde haar tot een van de 50 aanstormende fotografietalenten van de hele wereld.

Bekijk de volledige fotoserie op www.laurahospes.com (UCP-UMCG)

 

 

 

 

 

Terug naar boven