Vaak 'hulpverleningsmoe'
“De jongeren komen vaak binnen met een crisis. Dan is het de vraag of die crisis voortkomt uit een psychiatrische component of vanuit onbegrip,” vertelt verpleegkundige/sociotherapeut Jip van Dam. “Het beeld is vaak complexer, het is moeilijker te duiden dan bij patiënten zonder een LVB. Dat maakt de diagnostiek en behandeling anders.”

Gezinsbehandelaar Susanne Le Doux vult aan: “Dat kan echt een puzzel zijn. Wat speelt nu een rol wanneer een kind enorm boos gedrag of juist totale geslotenheid laat zien? Is het de LVB, is het autisme, de puberteit of de spanning rond een verjaardag? Het is essentieel om door het gedrag heen te kijken. Ook voor ouders is dat ingewikkeld. We zien regelmatig dat kinderen al een en heel traject achter de rug hebben, maar dat dat weinig heeft gebracht. Vaak zijn ze ook ‘hulpverleningsmoe daardoor. Op veel therapieën zit een IQ ondergrens van 80 om de behandeling te laten slagen. Voor kinderen met een LVB werkt dit meestal niet. Daarom is het zo belangrijk dat we echt maatwerk voor LVB geven."

Minder talige behandeling; meer 'doedingen'
Verpleegkundige/sociotherapeut Jip: “Om ouders, omgeving en hulpverleners rondom het kind zo goed mogelijk te betrekken gaan we erop uit. We geven behandeling in het gezin of instelling waar een kind woont, bij de dagbesteding, en ook op school. Bij de behandeling stellen we altijd de vraag: ‘Waar heb jij last van?’ Daar gaan we mee aan de slag. We werken dus minder vanuit de diagnose of het gedrag zelf. Onze behandeling is ook minder talig, we doen vooral ‘doedingen’ met de jongeren. Dat werkt voor deze groep echt goed. We wandelen, doen een spelletje, gaan samen tekenen of bijvoorbeeld paddenstoelen zoeken. De ervaring leert dat door creatief bezig te zijn er meer mogelijk is om in gesprek te komen over de dingen die een kind bezig houden."

Realistische verwachtingen: ook belangrijk voor ouders
Susanne: “Vaak merk ik dat deze kinderen heel goed weten wat ze nodig hebben maar dat dat in de communicatie met anderen verloren gaat. Er wordt niet altijd goed naar ze geluisterd. Ook zien we dat de interactie tussen ouders en kind meer dan eens is stukgelopen. Een kind voelt dan ook de frustratie en boosheid bij ouders als er dingen niet lukken. En natuurlijk doet dat wat met hen. We nemen daarom altijd de ouders goed mee tijdens de behandeling. Zij hebben vaak nog zoveel verwachtingen die hun kind niet kan waarmaken. We bespreken met hen wat realistisch is. Tegelijk mogen ze ook echt wat verwachten van hun kind maar is het belangrijk dat daarbij goede kaders aangegeven worden. Stuur een kind daarom niet op pad om een toetje te halen uit de supermarkt want het aanbod is zo divers dat dat ingewikkeld is en zelfs tot stress kan leiden. Maar geef precies aan wat je wilt of laat hem zelf kiezen in de winkel uit twee desserts. Het is een klein voorbeeld dat tegelijkertijd laat zien dat met heldere kaders en goede voorwaarden er veel mogelijk is. Belangrijk om deze kinderen succeservaringen te laten opdoen waardoor ze weer kunnen groeien.”