AAT is een doelgerichte interventie die wordt gegeven door een gediplomeerde en geregistreerde professional. Hierbij wordt een dier als integraal onderdeel van het zorgtraject in de behandeling opgenomen. Uit eerder onderzoek is gebleken dat de inzet van een dier een kalmerende werking heeft op het fysiologisch stresssysteem, emotionele verbinding bevordert en contact tussen patiënt en therapeut faciliteert.

Ervaring in de praktijk met hond Soof
Sinds september ondersteunt Soof, de hond van GZ-psycholoog Fiona Muhlenbaumer, bij de behandelingen van stemming- en angstproblematiek zoals traumabehandeling, cognitieve gedragstherapie en schematherapie. De eerste ervaring met de inzet van Soof is positief en sluit aan bij eerdergenoemde onderzoeksbevindingen.

Patiënt (16 jaar) met emotieregulatieproblemen en (hechtings)trauma’s:
“Ik vind het erg prettig om therapie te hebben met Soof. Ik merk dat ik mij veilig voel en me wat kwetsbaarder opstel als ze erbij is. Het is erg fijn dat op de momenten dat ik heel erg verdrietig ben, ik met behulp van oefeningen samen met Soof weer rustig kan worden. Ik merk ook dat ze het op sommige momenten allemaal wat luchtiger maakt, waardoor het een stuk minder beladen voelt.”

Patiënt (17 jaar) met somberheid, angstklachten en (hechtings)trauma’s:
“Soof helpt mij om iets rustiger te worden tijdens het gesprek en me meer op mijn gemak te laten voelen. Normaal sta ik veel stil bij wat ik zeg, maar als zij even langskomt maakt is het soms weer even makkelijker om te praten zonder dat ik er te veel bij na moet denken of het wel klopt wat ik zeg. Ze maakt de sfeer dus wat comfortabeler voor mij.”

Onderzoek naar effectiviteit
Voor de verdere implementatie van AAT zal in 2024 worden gestart met een onderzoek naar de effectiviteit van de inzet van honden binnen de kinder- en jeugdpsychiatrie. Daarnaast loopt er vanuit Karakter reeds een wetenschappelijk onderzoek naar psychotherapie met paarden bij jongeren met een autismespectrumstoornis en emotieregulatieproblemen die onvoldoende baat hadden bij reguliere behandelingen. De eerste resultaten van het Pegasus project laten zien dat er bij deze therapie nauwelijks drop-out is en jongeren hun doelen halen (en zelfs meer). Jongeren leren bijvoorbeeld experimenteren, hun emoties beter te verdragen en in stapjes te denken. Ook op ouders heeft de behandeling positieve effecten. Zij geven onder andere aan dat de interactie in het gezin positiever is of dat ze geleerd hebben de jongere meer tijd en vertrouwen te geven.