“Het begon met een flinke griep, zo’n drie jaar geleden. Daardoor was ik flink afgevallen. Mijn vrienden gaven me complimenten omdat ik dunner was geworden. Ze vonden dat ik er echt goed uit zag. In die periode werd ik ook gescout door een modellenbureau. Ik werd me ineens erg bewust van mijn lijf en gewicht. Terugkijkend is toen mijn eetstoornis begonnen. Dat ging sluipenderwijs met kleine aanpassingen in mijn eetpatroon. Ik sloeg snoep vaker af, nam een kleiner koekje of in plaats daarvan een stukje fruit. In de loop van de tijd at ik steeds minder.

Steeds minder energie
Ik ging nog wel naar school. Maar had weinig energie. Ik zag het nog niet als een probleem maar het werd wel steeds erger. Vooral toen ik op vakantie was. Eerst twee weken met mijn ouders, daarna twee weken op jeugdkamp. Al die tijd had ik geen weegschaal waarop ik mijzelf meerdere keren per dag kon wegen. Ik raakte in paniek. Daardoor wist ik: dit is echt niet goed meer. Tijdens het kamp kon ik er met iemand van de leiding goed over praten. Zij heeft mij uiteindelijk ook geadviseerd om mijn probleem te gaan delen met mijn ouders. Zij hadden in het begin niet in de gaten dat ik steeds minder was gaan eten. Maar het werd wel steeds duidelijker voor ze dat er iets aan de hand was. Ze vroegen ernaar, of het goed ging met me. Uiteindelijk kon ik het niet meer ontkennen.

Met spoed behandeling
Daarna is alles heel snel gegaan. We stonden de volgende dag bij de huisarts op de stoep en ik kreeg een verwijzing naar de kinderarts en naar Karakter. De wachttijd bleek erg lang en ik zat op het randje van opname. Omdat het zo slecht mij ging kon ik gelukkig met spoed bij Karakter terecht.
Ik kreeg behandeling van een psycholoog van Karakter, een kinderarts van het ziekenhuis en een diëtist. Bij Karakter deed ik mee aan de eetstoornissengroep. Daarin zitten andere jongeren met dezelfde problemen. Daarnaast was er systeemtherapie en individuele therapie. De systeemtherapie vond ik echt wel lastig omdat het over de communicatie tussen ouder en kind gaat. En dat liep niet altijd goed.
Wat ik ook erg moeilijk vond was dat ik - doordat het zo slecht met mij ging - acuut moest stoppen met school en sporten. Dat laatste heb ik ook echt enorm gemist. Ik moest veel rust nemen.

Begrip
Op de eetstoornissengroep werd ik lief ontvangen. Ik kreeg er begrip. Toch heeft het wel een tijdje geduurd voor ik mij in de groep op mijn plek voelde. Ik merkte dat mijn eetstoornis door de deelname aan de groep soms ook getriggerd kon worden. Alles in de groep draait immers om de stoornis en je wisselt veel ervaringen uit. Het is dan goed om over die triggers in de groep te praten. Wat ik bijvoorbeeld merkte was dat de jongeren graag onder elkaar vergelijken. Bijvoorbeeld of je wel of niet was opgenomen in het ziekenhuis. Maar bedenk dat een eetstoornis in je hoofd zit, en dat het al erg genoeg is dat je daarmee te maken hebt. Of je nu wel of geen opname hebt gehad, dat is niet belangrijk. Wat mij zeker goed heeft geholpen is dat ik in de eetstoornissengroep meiden tegenkwam die verder waren dan ik. Ik zag dat ik beter kon worden.

Door de behandeling heb ik inzicht gekregen in de redenen van mijn eetstoornis. Dat inzicht is echt nodig om verder te komen. Vroeger ben ik veel gepest, ik voelde mij vaak niet goed genoeg. Door minder te eten, had ik het gevoel dat ik iets juist wel heel goed kon. Ik kreeg controle.

Gelukkig weer sporten
Vorige week had ik mijn laatste afspraak bij Karakter. Omdat ik dit jaar 18 ben geworden moet ik overstappen naar de volwassenenpsychiatrie. Ik ga mijn vervolgbehandeling daarom doen bij Dimence. Er is nog niet meteen plek maar gelukkig kan ik er in de tussentijd wekelijks terecht bij een sociaal psychiatrisch verpleegkundige voor een gesprek.

De eetstoornis is nog niet helemaal weg. Gewicht blijft wel een belangrijk dingetje voor mij. Ik weeg me nog elke week. Hoewel ik het soms nog spannend vind, eet ik weer zo veel mogelijk mee met de mensen om me heen en ga uitdagingen rondom eten aan. Gelukkig mag ik weer sporten. Ik zit op wedstrijdzwemmen en volleybal. Ik vind het ook fijn om te skeeleren.

Als ik het kan, kan jij het ook!
Tegen andere jongeren die misschien opzien tegen behandelen zou ik willen zeggen: behandeling helpt echt. Het is mogelijk om je eetstoornis te overwinnen. Die eetstoornis voelt nu misschien veilig, als een vriend. Maar het is je vijand. Misschien heb je nu geen motivatie, maar die kun je ook vinden in de behandeling. Het is een lastige strijd, maar als ik het kan, kan jij het ook!

NB Vanwege de privacy van onze patiënten is de naam Nora gefingeerd. Het meisje op de foto is niet Nora.