“Onze dochter is nooit een grote eter geweest. Het viel ons daarom eerst ook niet op dat Milou minder was gaan eten. We hebben een druk gezin met vier kinderen, dan zit je er ook niet steeds bovenop,” vertelt haar moeder. “Milou at ook gewoon mee met het avondeten. Maar een jaar geleden merkten we dat het toch echt niet goed met haar ging. Ze had regelmatig hoofdpijn en trok zich steeds vaker terug. Het begon ons toen voor het eerst op te vallen dat ze steeds minder at en magerder werd. Natuurlijk vroegen we haar ernaar. Maar ze ontkende dat er wat aan de hand was.

Het werd mij echt duidelijk dat het de verkeerde kant op ging toen ze een keer voor me uit de trap opliep. Ik zag toen hoe enorm mager ze was geworden en dacht, dit kan zo niet langer. Ik ben met haar in gesprek gegaan en Milou gaf toen zelf aan dat ze een eetprobleem had. De volgende dag zaten we met haar bij de huisarts en kwam de bevestiging. Ze heeft anorexia nervosa en moet zo snel mogelijk behandeld worden.”

Situatie spoedeisend
Milou’s vader: “Er gaat dan van alles door je hoofd. Zo’n diagnose is niet zomaar iets. Je schrikt enorm. Als je op internet gaat zoeken, kom je de meest dramatische dingen tegen. De huisarts heeft Milou meteen doorverwezen naar de kinderarts. Daar kon ze gelukkig snel terecht. en de kinderarts pakte meteen door. Er werd bloed afgenomen en Milou kreeg een ECG. Ze was er niet goed aan toe. Karakter werd ingeschakeld voor psychische hulp. Er was een wachtlijst. Gelukkig konden we omdat de situatie spoedeisend was en Milou op het randje van ziekenhuisopname zat, met een paar dagen later terecht.”

Ouders coachende rol
Bij Karakter werd gestart met de oudergroep en systeemtherapie. Daarnaast nam Milou deel aan de eetstoornissengroep en volgde ze individuele therapie. Er was nauwe afstemming met de kinderarts van het ziekenhuis die haar lichamelijke toestand in de gaten hield. Ook werd een diëtiste ingeschakeld.

“Milou kreeg eetopdrachten mee voor thuis. Wij als ouders hadden daarbij een coachende rol,” vertelt haar moeder. “Dat was soms ingewikkeld. Je wilt haar steunen maar moet ook duidelijk grenzen aangeven. Wat heeft geholpen is dat Milou altijd heel loyaal naar ons toe is geweest. Ze wilde ons niet teleurstellen. Ze was coöperatief met de opdrachten, al was het dan met tegenzin. Wat ons ook goed heeft geholpen in deze fase is het boek Ouders als Bondgenoot.”

Milou’s vader: “De oudergroep bij Karakter hebben we als heel prettig ervaren. Het is fijn om andere ouders te ontmoeten die met hetzelfde te maken hebben. Dat geeft erkenning en herkenning, dat is erg belangrijk omdat je merkt dat er in de samenleving ook nog veel onwetendheid en onbegrip is over eetstoornissen.
Daarnaast werd er gekeken naar hoe je het vol kan houden als ouder, omdat het heel intensief is. Goed voor jezelf blijven zorgen, is een belangrijk advies!”

Vroeger een sprankelend kind
Bij Milou werd tijdens de behandeling ook een gesprek besteed aan haar ontwikkeling van baby tot nu. Bij dit gesprek waren zowel Milou als haar ouders aanwezig.
Milou’s moeder: “Bij de voorbereiding op dit gesprek doken we in onze foto’s en in de boekjes van het kinderdagverblijf en haar lagere school. Daardoor zagen we weer hoe ze een paar jaar geleden nog was. Een leuk sprankelend kind met zin in het leven. Dat maakte dat ze zelf ook besefte wat ze was kwijtgeraakt door de eetstoornis.”

De ouders vertellen dat de eetstoornis van Milou een enorme impact had op het hele gezin. “Wat dat betreft was het ook goed dat we begeleiding van een systeemtherapeut kregen die losstond van het eetstoornissenteam. Zij kon goed meedenken en gaf praktische tips. Het eten thuis was heel ingewikkeld, en we waren ook al lange tijd niet uit eten geweest, omdat Milou dat niet zag zitten. De systeemtherapeut gaf nuchtere praktische oplossingen. Ga met z’n allen uit eten, maar dan naar het wokrestaurant. Dan kan Milou zelf goed bepalen wat ze voor zichzelf wil opscheppen. Zulke kleine praktische tips helpen goed om het leven als gezin weer wat aangenamer te maken.

Trots op onze dochter
Gelukkig gaat het inmiddels stukken beter met onze dochter. We zijn trots op wat ze doet en hoe ze het doet. Ze is van ver gekomen. Maar we beseffen ook dat een eetstoornis een veelkoppig monster is. Soms komt het toch weer om de hoek kijken, zoals onlangs met Pasen. Dan eten we wat uitgebreider. Lekker eten betekent vaak ook weer meer calorieën. We merken dan dat Milou wat stiller wordt aan tafel en weer wat stress ervaart. We realiseren ons dat het tijd nodig heeft om te slijten.

Andere ouders zouden wij willen adviseren: omgaan met een kind dat een eetstoornis heeft kan frustrerend zijn. Vooral als er weer veel strijd rond het eten is. De liefde voor je kind vasthouden is belangrijk, hoe moeilijk het ook is. Bedenk dat het de eetstoornis is, die het gedrag enorm kan bepalen. Het is niet je kind zelf. Dat besef hielp ons om de echte Milou te zien."

NB Vanwege de privacy van onze patiënten is de naam Milou gefingeerd. Het gezin op de foto is niet het gezin van Milou.