Stel je eens voor…je zit in een vliegtuig en dit vliegtuig blijkt een grote storm te zijn binnen gevlogen. Je krijgt het sein stoelriemen vast en niet lang daarna vallen de zuurstofmaskers uit. Je hebt net nog de uitleg gekregen die zo belangrijk is: eerst je eigen zuurstofmasker op voordat je dat van je kind opzet. Want als je niet eerst voor je eigen zuurstof zorgt dan kun je misschien niet op tijd voor de zuurstof van je kind zorgen.

“Wat is mijn zuurstof?”
Dit is een metafoor die inmiddels geregeld gebruikt wordt in de behandeling binnen Karakter. Als ouders is het belangrijk om eerst goed voor jezelf te zorgen want anders kun je er misschien minder voor je kind zijn. “Wat is mijn zuurstof?” Deze vraag kunnen mensen zichzelf stellen die al lange tijd worstelen met een kind met de diagnose ASS/ADHD.

Tijdens een (tevens stormachtige avond waarbij gelukkig voldoende voorzien werd in zuurstof) hebben ouders onder de begeleiding van een toegewijde groep mensen ervaringen kunnen aanhoren en delen met elkaar. De avond stond met uitzondering van een korte introductie over het waarom van dit thema, vooral in het licht van veel uitwisseling, ervaringen delen en de diepte in de gesprekken opzoeken.

Durven delen
Een persoonlijk, eerlijk ervaringsverhaal over het diagnose traject met alle ups en downs die daarbij kwamen werd aan de aanwezige ouders gepresenteerd. Mariëtta, een van de Ixta Noa ervaringsdeskundigen vertelde haar verhaal met zoveel openheid en diepgang dat dit wellicht de toon heeft gezet voor het vertrouwen dat er leek te ontstaan om te durven delen met elkaar.

Verschillende thema’s passeerden de revue. Van het machteloze gevoel, eenzaamheid, boosheid en verdriet tot de kopzorgen, angsten en stress rondom hoe het nu verder moet. Sommige gevoelens werden zo door aanwezige ouders herkend dat er tijdens de presentatie soms al een dialoog ontstond.

Samen in gesprek
Deze dialoog werd voortgezet met ruimte voor elk ouderpaar tijdens de gespreksrondes. In deze gespreksrondes kregen ouders de kans om (eventueel middels ingebrachte stellingen) in gesprek te gaan met ervaringsdeskundige moeders en dochters. Ook hierin werd geen enkel thema geschuwd en ontstond er in korte tijd herkenning en erkenning bij elkaar. Er werden ervaringen uitgewisseld over hoe om te gaan met gevoelens van de brussen, het vastlopen in emoties, niet meer weten hoe te handelen, omgaan met woede en frustratie of het dealen met de omgeving die met ongevraagd advies komt.

Zowel ouders als de aanwezige ervaringsdeskundigen en Karakter medewerkers hebben de avond als waardevol ervaren. Het is een thema dat leeft en waarbinnen ouders op een avond toch wat extra zuurstof hebben kunnen bij tanken. Ze hebben kracht geput uit het feit dat ze niet alleen staan en er meer mensen worstelen met soortgelijke thema’s en gevoelens. Dat gaf een verbindende factor die wat ons betreft vaker terug mag komen in een jaar.