Iedereen zal het herkennen. Gebeurtenissen lopen anders dan verwacht, de omgeving reageert daarop waardoor de situatie ook weer verandert en het heeft allemaal een weerslag op uw kind. Het gevolg is dat uw kind ook reageert, het wordt boos of verdrietig. Of anders. En dat is nu precies waar u op dat moment niet op zit te wachten. Het kan ook voor u net de druppel zijn die de emmer doet overlopen.
Dit artikel is geschreven door Marco de Man. Als trotse ouder van twee kinderen geeft hij een inkijkje in zijn leven. Graag deelt hij met u de wijze waarop hij omgaat met alledaagse gebeurtenissen als ouder.
Onder de streep komt het erop neer dat het controleren en bijsturen van de situatie bij u of uw partner komt te liggen en dat er vaak niemand is die daarbij iets van u kan overnemen. Zulke situaties leveren stress op, soms zelfs zoveel dat u daar van nature zelf ook heftig op wilt reageren. Heel begrijpelijk en vooral ook heel menselijk. Het overkomt ons allemaal. Het lastige hierbij is dat uw kind ook op úw emoties reageert, waardoor de situatie binnen de kortste keren verder kan escaleren.
Emotieregulatie kan dan helpend zijn. Dat is een moeilijk woord voor het uitsmeren van je emoties over een langere tijd. Dus niet ineens ontploffen (hoe lastig soms ook!), maar blijven ademen en proberen uit te stralen dat jij kalm bent en de situatie controleert. Ook al doe je dat van binnen niet. Zelf stoom afblazen bewaar je voor later, als het dan nog nodig is. Maar hoe doe je dat dan? Een paar tips waarmee ik als ouder goede ervaringen heb:
- Een goede openingszin die in veel situaties past is “Rustig maar, er is niets aan de hand. Kom maar hier, we lossen dit nu op.”
- Spreek kalm en bedaard, zeker niet met een hogere stem (waaruit paniek blijkt) dan wanneer je normaal praat.
- Spreek langzaam en resoluut en richt je hierbij op je kind.
- In de tussentijd concentreer je je op je ademhaling en maakt deze langzamer dan je van nature op dat moment voelt.
- Beschrijf vervolgens wat er anders is dan verwacht. En geef daarbij aan dat dat iedereen kan overkomen en helemaal niet erg is. Herhaal dat je het samen gaat oplossen.
- Als dit is gelukt (het vraagt misschien enige oefening), zult u merken dat u de situatie onder controle krijgt. En omdat uw aandacht op het kind is gericht en u tegelijkertijd zelf kalmeert, kunt u ook beter tot een oplossing komen en uw eigen paniek of woede gemakkelijker parkeren.
U heeft uw kind vertrouwen en veiligheid geboden en misschien ook al wat scherpe kantjes van uw eigen emoties afgehaald. Dat zijn twee belangrijke winstpunten voor het moment zelf. Misschien is uw kind de eerste keer nog niet zo ontvankelijk voor deze aanpak, maar wanneer u het consequent zo doet, zal ook uw kind het herkennen en er uiteindelijk beter op reageren.
Wat het mij op langere termijn ook heeft gebracht, is een betere vertrouwensrelatie met mijn kinderen. Ook al is de situatie niet stressvol, als ik mijn (puberende) kind iets opdraag, probeer ik zoveel mogelijk kalmte en controle uit te stralen. Ik merk dat er veel minder weerstand is dan wanneer ik roep of boos doe. Ik spreek dan dus kalm, zeker niet boos, maar wel resoluut. Het kind voelt dat er controle is. En sinds ik dit doe, krijg ik minimaal twee keer per dag een welgemeende knuffel! Ook heerlijk!
Natuurlijk realiseer ik me dat ieder kind, iedere ouder en iedere situatie anders is. In onze situatie werkt dit meestal, maar ik kan natuurlijk niet garanderen dat dit voor u en uw kind ook altijd de beste aanpak is. Maar als het bij u net zo werkt als bij ons, zou dat natuurlijk fantastisch zijn!